“ชิม่า”

หลังจากนี้ไปคงไม่มีเสียงเห่าหอนขี้อ้อนของมันอีกแล้วสินะ….บอกตรงๆว่าไม่รู้จะพิมพ์อะไรต่อแล้วอ่ะ

ทุกคนที่บ้านนู๋รักมึงนะ “ชิม่า” …กูด้วยนะ

made in thailand

เมดอินไทยแลนด์ แดนดินไทยเรา
เก็บกันจนเก่า เรามีแต่ของดีดี

มาตั้งแต่ก่อนสุโขทัย มาลพบุรี อยุธยา ธนบุรี
ยุคสมัยนี้ เป็น กทม.
เมืองที่คนตกท่อ (ไม่เอาอย่าไปว่าเขาน่า)
เมดอินไทยแลนด์ แดนไทยทําเอง

จะร้องรําทําเพลง ก็ลํ้าลึกลีลา

ฝรั่งแอบชอบใจ แต่คนไทยไม่เห็นค่า
กลัวน้อยหน้า ว่าคุณค่านิยมไม่ทันสมัย
เมดอินเมืองไทย แล้วใครจะรับประกันฮะ

(ฉันว่ามันน่าจะมีคนรับผิดชอบบ้าง)
เมดอินไทยแลนด์ แฟนแฟนเข้าใจ

ผลิตผลคนไทยใช้เองทําเอง

ตัดเย็บเสื้อผ้ากางโกงกางเกง

กางเกงยีนส์ (ชะหนอยแน่)
แล้วขึ้นเครื่องบินไปส่งเข้ามา
คนไทยได้หน้า (ฝรั่งมังค่าได้เงิน)

เมดอินไทยแลนด์ พอแขวนตามร้านค้า

มาติดป้ายติดตราว่าเมดอินเจแปน

ก็ขายดิบขายดีมีราคา

คุยกันได้ว่ามันมาต่างแดน
ทั้งทันสมัย มาจากแม็กกาซีน
เขาไม่ได้หลอกเรากิน
หลอกเรานั่นหลอกตัวเอง…เอย

———————————————-

ดูแล้วก็เลย search หาเนื้อเพลงมาเทียบเคียงกันดู บอกได้เลยว่านายฝรั่งคนนี้  made in thiland แน่นอน (คนไทยที่ทะเลาะกันก็ดูๆไว้นะ…ชอบตอนที่เค้าร้อง “ฝรั่งมังค่าได้เงิน” ฟังแล้วมันโดน) เห็นว่ามีเพลงที่เค้าแต่งเองเป็นภาษาไทยด้วย ลองไปหาดูเอาเองแล้วกัน แต่ต้องบอกเลยว่า เมพขริงๆ

ปล. เพิ่งรู้ว่า เมพขริงๆ มาจากคำว่า เทพจริงๆ เค้าพิมพ์ผิด ด้วยความที่ “ม” กับ “ท” มันใกล้กัน แล้วก็ตัว “จ” กับ “ข” มันก็ใกล้กันอีก เลยกลายเป็นศัพท์ใหม่ซะงั้น (ไม่แน่ใจว่าต้นตำรับน่าจะมาจากเวบพันทิบหรือเปล่า)

อ้วกกก

เมื่อช่วงปลายเดือนกรกฎาคม ที่ผ่านมา มีงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาเยือนกรุงเทพฯ ของพี่แตงกับพี่ฟิลกันที่ RCA

ต้องขอบคุณ Chocolate From Newzealand ทั้ง2อันนะครับ ( Kiwi ที่สัมผัสได้ถึงผลไม้ราคาแพงที่มีรสซ่อนเปรี้ยวไว้ในเนื้อ Chocolate และ Macadamia ที่ไม่ใช่แค่ถั่วธรรมดาๆหรือเศษถั่วผสม Chocolate เท่านั้น  ความกรอบของเนื้อ Macadamia มันเป็นอะไรที่ถั่วชนิดอื่นๆเทียบไม่ได้จริงๆ)

ส่วน2กระปุกนี้ ต้องขอบคุณพี่แตงจริงๆครับ เมียผมดีใจมาก แทบจะเป็นกระปุกโปรดของภรรยาไปแล้ว ทาทุกคืนเลย ฮ่า ๆ ๆ (อันนี้ไม่สามารถบรรยายสรรพคุณได้เพราะไม่ได้ใช้เอง)

งานนี้เมาอย่างเดียว แต่…ดันเมาไม่ได้ซะงั้นเพราะติดตรงที่ว่ายังเข้าพรรษาอยู่ก็เลยว่าจะงด เหล้า (เป็นคนดีซะงั้น) แล้วก็ติดที่ว่าต้องขับรถกลับบ้านเองด้วย กินกันดึกเดี๋ยวโดนตรวจแล้วมันจะยุ่ง ไอ้คนที่กินนี่สิ แทนที่แค่เอาพอสนุก แม่ง..กินซะเหมือนอดอยาก ผลลัพธ์ที่ได้คือต้องขับไปส่งคนเมาถึงหน้าบ้าน คิดซะว่าเป็นผลบุญจากการงดเหล้าเข้าพรรษาของกูแล้วกันนะ เลยต้องไปส่งมึงถึงหน้าบ้านเลย

“อ้วกกก!!”  “ไม่ต้องพี่ ไม่ต้อง ผมกลับเองได้”  “อ้วกกก!!”  “ข้ามสะพานกรุงเทพฯ เลี้ยวซ้ายแล้วยาวเลยพี่”  “อ้วกกก!!”  “ตรงไปเลยพี่ ยาวๆเลย”  “อ้วกกก!!”  นี่คือเสียงชวนคุยตลอดการเดินทางกลับบ้านในเวลาผับปิด ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเสียงอ้วกกับกลิ่นอ้วกที่อยู่ในรถเสียมากกว่า ขอบคุณถุงใส่ของฝากของพี่แตงครับ ผมให้น้องมันใส่อ้วกกลับไปฝากที่บ้านเรียบร้อยแล้วครับ คิดว่าที่บ้านมันคงภูมิใจ

กินกันตั้งแต่คืนวันศุกร์ 24 กรกฎาคม แต่เพิ่งมาอัพบล็อกตัวเอง น่าโกรธตัวเองมั้ยเนี่ย (เข็ดการไปกินเหล้ากับคนอื่นๆไปพักนึงเลย ขอโทษเพื่อน DEC ที่ไม่ได้ไปเมาในงาน 30ยังดิ๋ง ติดธุระกับครอบครัวบวกกับยังเข็ดอยู่ด้วยหว่ะ)

วาดเล่น

รู้สึกว่า เบื่อๆ เซ็งๆ ก็เลยเขียนรูปตัวเองเล่นซะงั้น อยากไปทะเล พักผ่อน นอนเยอะๆ กินอาหารดีๆ อยากทำอะไรที่คนมีตังค์เค้าทำกันอ่ะ แต่ติดตรงที่ไม่่มีตังค์นี่แหละ

วาดรูปเล่นอย่างนี้ไปเรื่อยๆละกันมึง!!!

DSC_0001

เพิ่งซื้อกล้องราคาแพงมากในชีวิต เป็นกล้องที่แพงที่สุดที่เคยซื้อๆมาเลยจริงๆ รูปแรกที่คิดว่าจะประเดิมกล้องก็เลยเป็นรูปพ่อกับแม่ (กว่าจะได้กล้องตัวนี้มาไว้ในครอบครองต้องผ่านอะไรๆมาเยอะจริงๆ แต่คุ้มหว่ะ)

ปล. ไม่ขอบอกนะว่ากล้องอะไร รุ่นอะไร แต่คิดว่าเพื่อนๆบางคนน่าจะรู้….กูมีกล้องดิจิตอลแล้ว..จ้างถ่ายรูปได้นะ 5 5 5

BABYMIME SHOW VOL.2

แป๊บๆเวลาผ่านไปไวจริงๆ ยังคุ้นๆอยู่เลยว่าเมื่อปีที่แล้วได้ไปดูละครใบ้เนื้อหาดีๆมาเอง แล้วไม่กี่วันมานี้พวกเค้าก็กลับมาอีกครั้ง..กลับมาฮา&ซึ้งกันอีกรอบ โฮ่ๆ..แอบมีอลังการงานสร้างด้วย สนุกครับ เต็มอิ่มมาก ไม่รู้จะเล่าให้ฟังเป็นภาพยังไงดี เอาเป็นว่าปีหน้าใครที่ไม่ได้ดูก็อย่าพลาดอีกก็แล้วกัน เจอไอ้อาร์มด้วยไปกับสาวๆเพียบเลย แล้วบอกว่าเพื่อน…(ทุกสิ่งทุกอย่างก็เริ่มต้นจากเพื่อนทั้งนั้นแแหล้ะ…. เพื่อนสาวมึงเยอะมาก) แล้วก็เจอตูนด้วย…ตูนเดอะแก๊งค์เอ-ไทม์นะ ไม่ใช่ตูนบอดี้สแลม ได้คุยกับตูนแป๊บเดียวเอง แต่ก็จับใจความได้ว่าเกือบจะได้ร่วมงานกับดีเจสาวที่ชื่อตูนซะแล้วสิ 5 5

ปล.ไม่อยากจะหยิบกล้อง nikon D90 ออกมาถ่ายรูปหรอกนะกลัวแสงแฟลชจะไปรบกวนสมาธินักแสดง และก็กล้องมันตัวใหญ่หน่ะเดี๋ยวคนข้างหลังจะมองไม่เห็น (เออๆกูมันไม่มีกล้องดิจิตอล..พอใจยัง?) แอบแนบ link เมื่อปีที่แล้วไว้สักหน่อยเผื่อใครจะจำไม่ได้  http://lovechinese.wordpress.com/2008/03/17/babymime-show-vol1

เพี้ยน

“พี่เหลียง พี่เหลียงช่วยใส่แว่นอันนี้หน่อยเด่ะ แล้วทำหน้าเหี้ยๆด้วยนะ จะถ่ายรูปเก็บเอาไว้ ขำๆ” “เนี่ย! ถ่ายไว้หลายคนแล้ว เอาหน้าเหี้ยๆเลยนะ”  เสียงจากสองสาวขอให้ช่วยใส่แว่นเพื่อที่จะเก็บภาพถ่ายไว้เป็นที่ระลึก และแล้วภาพเหล่านี้ก็ถูกเก็บเอาไว้ใน folder ที่ชื่อว่า “show no เพี้ยน”…..อยากจะบอกพวกมึงเหลือเกินว่าไอ้แว่นสีชมพูเนี่ยมันสำส่อนมาก

ปล. แล้วสองสาวเจ้าของเสียงก็ลาออกไปในเวลาไม่นาน…….ทิ้งไว้แต่หน้าเหี้ยๆให้ได้ดูต่างหน้ากัน (จริงๆมีรูปที่เหี้ยกว่านี้อีกแต่ไม่กล้าเผยแพร่สงสารคนที่หลงเข้ามาดู)

1ปีที่ผ่านมา (ย้ายบ้านอีกแล้ว)

มาดูกันว่า 1 ปีที่ผ่านมามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง (ขอเขียนแบบรวมๆนะ)
- ปลายเดือนมิถุนายน 2551 ออกจากบ้านเอไทม์ ไปบ้านใหม่ CBRE
- กลางเดือนธันวาคม 2551 ออกจากบ้านCBRE ไปบ้านใหม่ SHOW NO LIMIT
- กลางเดือนธันวาคมปีเดียวกัน เริ่มงานอย่างฉุกละหุก กับ SHOW NO LIMIT ทำงานกันหามรุ่งหามค่ำยันปีใหม่ล่วงเลยมาจนวันเด็ก (วันงานนั่นแหละ)
สรุป ตอนนี้ทำงานที่ใหม่แล้วกับบริษัท SHOW NO LIMIT งานเยอะมาก แต่ก็สนุกดี 1 ปีที่ผ่านมาชีพจรลงเท้ามาก ทำงาน 3 ที่ 3 สไตล์ เหนื่อยมาก ได้ร่วมงานกับ SHOW NO งานแรกก็เป็นงานใหญ่ของเค้าเลย TGS 2009 [Thailand Game Show 2009] แต่ตัว theme งานหลักๆ เค้าก็ทำกันเสร็จหมดแล้วแหล่ะ มีน้องกราฟฟิคอีกคน ออกแบบโปสเตอร์หลักไว้เสร็จแล้ว ชื่อน้องโอ้ต ซึ่งทำไว้ได้งามหลาย (แล้วเหลืออะไรให้กูทำวะ) อ้อ!!! เหลือดิ งานนิทรรศการเกมดี ที่ต้องทำให้กระทรวงวัฒนธรรม กับคอนเสริ์ต hironobu ที่บางคนบอกว่าเค้าเป็นถึงราชาเพลงการ์ตูน แต่บางคนกลับบอกว่า เค้าเป็นแค่เจ้าชายเพลงการ์ตูน 2 งานหลักนี้ใช้เวลาทำงาน ตั้งแต่วันที่ 15 ธันวาคม 2551 ถึงวันที่ 11 มกราคม 2552 (งานมีตั้งแต่วันที่ 9-11 มกราคม 2552) อ่านไม่ผิดหรอกและกูก็ไม่ได้พิมพ์ผิดด้วย ทำกันจนถึงวันงานวันสุดท้ายนั่นแหละ บ้าดีมั้ยหล่ะ ถ้าจะให้นับจริงๆแล้วเนี่ยนะ กูจะมีเวลาทำงานทั้งหมด ……..19 วัน…ไม่รวมเสาร์ กับอาทิตย์นะ 19 วันนี่ไม่รวมวันงานนะโว้ย ต้องเสร็จก่อนงานเริ่ม แล้วพอเข้าวันงานก็ไปลุยกันในวันงานอีกทีเลย งงเลยกู (ไม่ขอพูดถึงรายละเอียดงานแล้วกัน) เป็นงานที่กูรู้สึกว่ากูบริหารเวลาการทำงานให้ตัวเองได้เหี้ยที่สุดตั้งแต่เคยทำงานมาเลยทีเดียวยังไม่นับงานอื่นๆอีกที่เข้ามาทับถม ไม่ว่าจะเป็นงานเลี้ยงของบริษัท(บริษัทลูกค้า), งาน event ของ MSN THAILAND, ออกแบบเวทีคอนเสริ์ต ฯลฯ โอ้โห!!!! ทั้งหมดนี่โดนลากยาวมาจนถึงตรุษจีน น๊อคครับ เลยลาป่วยก่อนตรุษจีนไป 1 วัน เฮ้อเกือบลืมวันสำคัญๆ ในช่วงเวลางานเข้า เมื่อวันอาทิตย์ที่4 มกราคม ที่ผ่านมา เป็นวันฉลองมงคลสมรสของเจ๊นุช (งานแต่งงานนั่นแหละเรียกซะหรูเลยกู) เผอิญว่าดันตรงกับวันเกิดเจ๊เหม่งด้วย ก็เลยถือโอกาสฉลองวันเกิดไปซะเลย ฮ่า ฮ่า
ปล. จัดวางรูปได้เหี้ยมาก + มั่วมาก บอกตรงๆไม่มีเวลา แค่อยากให้รู้ว่าตัวเองทำงานอะไรมาบ้างแค่นั้นแหละ (แต่ก็ใส่ไม่หมดหรอก) เพราะบ้านเก่านี่ไม่เคยได้ลงงานเก็บไว้เลย เสียดาย เอาไว้วันไหนว่างๆจะหางานเก่าๆที่เคยทำมาลงไว้ดีกว่า น่าจะได้ฮา…..ไอ้บอมกูขอโทษด้วยที่ไม่ได้ไปทำงานร่วมกัน(มึงไม่ออนเอ็มอีกเลย….กูเป็นห่วง)  ส่วนก๊วนแบดกูอยากไปตีด้วยมากแต่ช่วงนี้งานเยอะจริงๆ จะขยับตัวไปเยี่ยวแต่ละทียังลำบากเลย (กูต้องทำงานกราฟฟิคเลี้ยงปากท้องแบบนี้ไปจนตายจริงๆเหรอวะเนี่ย…มันน่าจะมีอย่างอื่นบ้างแหละน่า…. แบบที่เป็นกราฟฟิคใช้จิตวิญญาณกับสามัญสำนึกอะไรแบบเนี้ยะ…มันต้องมีสิน่า เพ้ออะไรของกูวะเนี่ย)

แฮ่ แฮ่…แถมรูปในงานแต่งงานหน่อยละกัน โพสซะหน่อย นานๆโพสที เดี๋ยวเหงา

1 WEEK

ใน1อาทิตย์ ต้องแต่งตัวไปทำงานอย่างดูดี มีก็แค่เสาร์อาทิตย์นี่แหละ ที่ฟรีหน่อย ใครที่ยังไม่รู้ก็รู้ไว้ซะด้วย กูใส่เสื้อเชิ้ตไปทำงานนะ ผูกเนคไทด้วย รองเท้าหนังมันเงา แล้วกูจะมาบ่นหาอะไรเนี่ย…..ก็แค่อยากทำอะไรไว้เตือนตัวเองสักหน่อย ว่าช่วงชีวิตนึงตัวเราเองก็ได้ใส่เสื้อผ้าดีๆไปทำงานกับเค้าเหมือนกัน เสื้อผ้าใน 5 วันทำงานนั้น แฟนซื้อให้หมดเลยจนถึงทุกวันนี้ (แล้วเพิ่งรู้ว่าแพงมากด้วย) ไม่ค่อยอยากจะบอกเลยว่า เพิ่งได้รับของขวัญครบรอบแต่งงานเป็นเสื้อที่ใช้ใส่ไปทำงานอีก 2 ตัว รักแฟนขึ้นเยอะเลย….

ปล. ขอบคุณแรงบันดาลใจจาก เวบ http://www.lenarai.com/ ก็แค่อยากมีของเล่นที่เป็นตัวเองบ้างอ่ะ

เด็กติดเกม

 

ขอโทษทีที่หายไปนาน ไม่มีอะไรมาก แค่ติดเกม เนื่องจากแฟนเห็นว่าดูเครียดๆกับงาน ก็เลยแนะนำว่าซื้อเกมมาเล่นกัน บวกกับความอยากได้ส่วนตัวอยู่แล้วด้วย งานนนี้ยาวเลย,,,,, เรียกได้ว่าออนไลน์ทุกคืน (คงไม่ต้องบอกนะ ว่าซื้อเครื่องเกมยี่ห้อใดมาเล่น) ใครสนใจออนไลน์เจอกันได้ เมื่อกูออน MSN